Memojo

Memojo is een foto-app voor Android en iPhone. Hij leest de galerij die je al hebt, op de telefoon waar hij al op staat, en geeft je drie dingen terug die een galerij niet geeft: een zoekvak waar je tegen kunt praten, albums die je niet hebt hoeven maken, en een manier om een heel album aan de telefoon van iemand anders te geven zonder dat een van jullie beiden voor opslag betaalt.

Hij is gratis, hij heeft geen account, en hij uploadt je foto's niet. Niet naar een goedkopere laag, niet om ze te laten verwerken, helemaal niet — het werk gebeurt op het toestel, en dat is ook waarom hij werkt met de radio uit.

Zoeken zoals je het je echt herinnert

Niemand herinnert zich een bestandsnaam of een datum. Je herinnert je dat ze lachte, dat het in de tuin was, dat de bomen rood waren. Dus dat is wat je typt:

• baby die lacht in de tuin
• skireis met vrienden
• diner aan zee
• rode bomen in een herfstbos

Memojo begrijpt de zin en vindt de foto's die erbij passen. Er is vooraf niets in te stellen en niets te taggen — geen gezichten een naam te geven, geen albums op gang te helpen, geen trefwoorden te onderhouden. De telefoon kijkt zelf naar de beelden en weet wat erop staat, en het zoekvak is waar je het vraagt.

Het praktische verschil is het scrollen. Elfduizend foto's met een datumkiezer is iets waar je halverwege mee ophoudt; elfduizend foto's met een zin is één zoekopdracht.

Albums die er al waren

Datzelfde begrip loopt over de hele galerij, zodat de galerij gesorteerd aankomt. Memojo groepeert wat je hebt in albums die iets betekenen — naar wat er op de foto's staat in plaats van naar de map waar de camera ze in liet vallen — en blijft dat doen naarmate je er meer maakt.

Je gaat uiteindelijk rondkijken in plaats van zoeken, en dat is de betere helft ervan. Een camerarol is een lijst in één richting, nieuwste eerst, voor altijd. Een verzameling albums is iets waar je in kunt rondwandelen.

Indexeren is werk, dus wanneer het draait is aan jou: je kunt het zijn gang laten gaan, of het inplannen voor wanneer de telefoon aan de lader hangt en je hem niet gebruikt.

Een dagboek van foto's die je al nam

Zodra de momenten gegroepeerd zijn, lezen ze als een leven in plaats van als opslag. Het dagboek is precies dat, en met opzet: je eigen verleden, privé, op volgorde, en de moeite waard om te openen — geen feed, geen "herinneringen"-melding die voor je kiest, en niets waar iemand anders naar kijkt.

Een heel album, van telefoon naar telefoon, gratis

Delen is het deel dat de meeste foto-apps stilletjes in een abonnement veranderen. Memojo stuurt het album rechtstreeks naar de andere telefoon over het lokale wifi: geen upload, geen link, geen derde machine die er een kopie van houdt, geen limiet op hoeveel er gaat, en niets te betalen. Van Android naar iPhone en weer terug — dat jullie samen in dezelfde kamer staan is de hele voorwaarde.

Dat is wat het bruikbaar maakt om de reden waarom mensen echt foto's delen: het weekend dat iedereen op vier verschillende telefoons heeft vastgelegd, en waarvan niemand het geheel heeft. Iedereen geeft zijn kant, en iedereen houdt het hele verhaal over.

Privé omdat er nergens anders is om te zijn

"Privé" is hier geen beleid, het is de architectuur. De intelligentie die je foto's leest draait op jouw telefoon. Er wordt niets weggestuurd om bekeken te worden, dus er is geen server die je beelden gezien heeft, geen account om te lekken en niets om je op te abonneren wanneer de gratis opslag vol zit. Vliegtuigmodus verandert niets aan wat de app kan.

Het eerlijke gevolg, hardop gezegd: het is geen back-up. Er verlaat niets de telefoon, en dat is het hele punt, en het betekent dat Memojo niet het ding is dat je foto's redt als de telefoon in zee valt. Hou wat je daar al voor gebruikt.

Wat er is en wat er niet is

Het is een telefoon-app, op beide platformen, gratis, zonder betaalde laag om naartoe te werken. Delen vereist dat beide telefoons op hetzelfde lokale netwerk zitten, want dat is wat "geen tussenpersoon" kost. Nieuwkomers krijgen een rondleiding bij de eerste start, en dat was wat versie 1.2 nog miste.

En een woord over deze pagina. De casestudy's ernaast zeggen wat ik koos, wat ik verwierp en wat het kostte. Als de broncode niet openbaar is, gaat de casestudy over de app in plaats van over de bouw: wat hij doet en wat hij weigert te doen. De interessante argumenten erachter — wat op een telefoon draait tegenover wat op een server zou draaien, en wat die ruil een functielijst werkelijk kost — zijn niet van mij alleen om te publiceren.

De twee links hierboven gaan ernaartoe. Het is gratis; de snelste beoordeling is je eigen galerij.

← Al het werk